De ober kwam terug met een tweede zwarte map.

Mijn vader leunde achterover.

“Mooi,” zei hij. “Dan kunnen we dit afronden.”

De ober keek hem niet aan.

Hij keek naar mij.

“Mevrouw Whitaker, zoals u vroeg, heb ik de manager erbij gehaald.”

Mijn vader fronste.

“Waarom?”

De manager verscheen achter de ober. Hij was een man van eind vijftig, keurig gekleed, met een rustige uitstraling.

“Goedenavond,” zei hij. “Ik ben Thomas Bell, algemeen manager van Bellmont House.”

Mijn vader stak zijn hand uit.

“Thomas, fijn dat je er bent. Mijn dochter regelt de rekening.”

Thomas keek naar hem.

“Dat is niet wat mevrouw Whitaker ons heeft gevraagd.”

Er viel een stilte.

Mijn moeder draaide haar hoofd naar mij.

“Wat heb je gedaan?”

Ik keek haar rustig aan.

“Ik heb alleen gevraagd om de oorspronkelijke reserveringsgegevens.”

Ryan lachte nerveus.

“Wat moet dat betekenen?”

Thomas opende de tweede map.

“De reservering voor vanavond werd drie weken geleden gemaakt.”

Hij keek naar mijn vader.

“Door u.”

Mijn vader knipperde.

“Ja. Natuurlijk.”

“U heeft daarbij expliciet aangegeven dat de rekening na afloop door mevrouw Whitaker zou worden voldaan.”

Mijn tante Carol verstijfde.

Mijn moeder keek naar mijn vader.

“Je zei dat zij zelf had gereserveerd.”

Mijn vader antwoordde niet.

Thomas vervolgde:

“Er is echter nog iets.”

Hij haalde een vel papier tevoorschijn.

“Toen u de reservering maakte, heeft u onze medewerker verteld dat mevrouw Whitaker deze avond wilde gebruiken om de familie financieel te verzoenen.”

Ryan lachte.

“Dat klinkt toch logisch?”

Thomas keek hem strak aan.

“Niet helemaal.”

Hij draaide het papier om.

“U heeft namelijk ook gevraagd of wij de kosten afzonderlijk konden registreren.”

Mijn vader werd bleek.

“Dat klopt niet.”

“Dat klopt wel.”

Thomas bleef kalm.

Lees verder op de volgende pagina