Skip to content De secondewijzer op mijn horloge sprong naar 17.00 uur.
Mijn telefoon trilde.
Eén melding.
Bridgewell Advisory — transacties geblokkeerd.
Ik draaide het scherm naar Grant toe.
Zijn gezicht veranderde.
Niet door verdriet.
Niet door schuld.
Door paniek.
Hij pakte onmiddellijk zijn telefoon en begon te bellen.
“Neem op… neem op…”
Een paar seconden later verbrak hij de verbinding.
“Dit is onmogelijk.”
“Nee,” zei ik rustig. “Dit is administratie.”
Hij keek naar mij alsof ik plotseling een vreemde was.
Misschien was ik dat ook geworden.
De vrouw die jarenlang zijn excuses had geloofd, bestond niet meer.
Madison stond nog steeds naast haar stoel.
“Grant,” zei ze zacht, “wat gebeurt hier?”
Hij reageerde niet.
Ze keek naar mij.
“Is dit echt?”
Ik knikte.
“Je reis naar St. Barts is geannuleerd.”
“Maar…”
“Het toestel vertrekt nergens heen zolang het onderzoek loopt.”
Haar blik ging naar de koffers.
Toen naar Grant.
“Je zei dat alles geregeld was.”
Grant keek haar aan.
Voor het eerst zag ik twijfel in haar ogen.
Niet over haar gevoelens.
Over haar toekomst.
Ik kende dat soort twijfel.
Het was de twijfel van iemand die ineens ontdekt dat de luxe waaraan ze gewend is geraakt, nooit van haar was.
Grant liep naar mij toe.
“Vivian, we kunnen dit oplossen.”
Ik keek hem aan.
“Dat had je moeten bedenken voordat je mijn geld gebruikte.”
“Ik betaal alles terug.”
“Met welk geld?”
Hij zweeg.
“De rekeningen zijn geblokkeerd.”
“Dan verkoop ik mijn aandelen.”
“Welke aandelen?”
Hij werd stil.
Ik had de raad van bestuur al opdracht gegeven om alle ongebruikelijke overdrachten en aandelenconstructies te onderzoeken.