Skip to content Mijn hart maakte een vreemde sprong.
“Over wie je me hebt verteld?” herhaalde ik.
Max keek me aan.
De vrouw zei niets meer.
Haar gezicht was plotseling veranderd. De zelfverzekerde houding van enkele minuten geleden was verdwenen. Ze keek van Max naar mij en vervolgens naar Lily.
“Dit kan niet,” fluisterde ze.
Max zuchtte.
“Emma, ik denk dat we ergens rustig moeten praten.”
Emma.
Dus dat was haar naam.
Ik keek naar haar kinderen. Zij stonden een paar meter verderop en leken totaal niet te begrijpen waarom hun moeder ineens zo stil was.
“Wie is zij?” vroeg ik.
Max keek even naar Emma.
“Emma was een collega van mij.”
“Was?”
“Ja.”
Emma onderbrak hem.
“Je hebt haar dus niets verteld?”
Max keek haar strak aan.
“Ik heb haar precies verteld wat nodig was.”
“Dat is niet waar.”
Ik voelde de spanning in mijn schouders toenemen.
“Max, wat gebeurt hier?”
Hij kwam naast me staan.
“Een paar maanden geleden heeft Emma geprobeerd een project waar ik verantwoordelijk voor was, buiten de regels om te laten uitvoeren.”
Emma schudde haar hoofd.
“Dat is niet wat er gebeurde.”
“Ik heb de documenten nog.”
“Je hebt me ontslagen.”
“Nee,” zei Max rustig. “De afdeling heeft je contract niet verlengd.”
Emma keek naar mij.
“Zie je? Hij doet altijd alsof alles mijn schuld is.”