Skip to content Vijf Minuten Na Het Opstijgen
“Mevrouw… excuseer me.”
De vrouw bij het raam slaakte een geïrriteerde zucht en draaide haar hoofd om.
“Wat is er nu weer?” vroeg ze scherp.
Mijn oma Rose glimlachte vriendelijk.
“Uw sjaal zit vast tussen de armleuning.”
De vrouw keek omlaag.
Tot haar verrassing had oma gelijk.
Een hoek van haar dure zijden sjaal zat geklemd tussen de stoelonderdelen.
Met een kort rukje trok ze hem los.
“Prima,” mompelde ze.
Daarna draaide ze zich weer naar het raam.
Ik zat een paar rijen verderop en probeerde me te concentreren op een tijdschrift, maar ik bleef naar oma’s rij kijken.
Ze leek rustig.
Zoals altijd.
Dat was een van de dingen die ik het meest bewonderde aan haar.
Zelfs wanneer mensen onvriendelijk waren, bleef ze vriendelijk.
Vijf minuten later veranderde alles.
Plotseling klonk er een vreemde kuch.
Daarna nog een.
Toen hoorde ik paniek.
De vrouw bij het raam greep naar haar keel.