Skip to content Het geluid van het plastic flesje was klein.
Maar in de stille straat klonk het voor mij als een donderslag.
De vrouw met het blauwe haar draaide zich onmiddellijk om.
Robert verstijfde.
Een paar seconden lang keek niemand naar elkaar.
Toen hoorde ik hem mijn naam fluisteren.
“Linda?”
Ik kwam langzaam achter de hoek van de garage vandaan.
“Ja,” zei ik. “Linda.”
De vrouw keek naar Robert en daarna naar mij.
Haar gezicht veranderde.
Niet naar angst, zoals ik had verwacht.
Naar medelijden.
En juist dat maakte me nog ongeruster.
“Wat gebeurt hier?” vroeg ik.
Robert zette een stap naar voren.
“Laat me het uitleggen.”
“Dat zei je drie avonden geleden ook niet.”
Hij keek naar de papieren verpakking in zijn hand.
Ik wees ernaar.
“Wat zit daarin?”
“Het is niet wat je denkt.”
Ik lachte kort, maar er zat geen humor in.
“Dat is meestal precies wat mensen zeggen wanneer het wél is wat je denkt.”
De vrouw zuchtte.
“Misschien moet ze het gewoon weten.”
Robert draaide zich naar haar om.
“Niet hier.”
“Je hebt gezegd dat ze het zaterdag zou horen.”
Ik keek hem aan.
“Wat zou ik zaterdag horen?”
Hij antwoordde niet.
De vrouw keek naar mij.
“Je man probeert iets voor je te regelen.”
“Wat?”
“Een verrassing.”
Ik voelde mijn wantrouwen alleen maar groeien.
“Een verrassing waarvoor?”
Ze keek even naar Robert.
Hij knikte uiteindelijk.
“Voor ons jubileum.”
Ik knipperde.