Skip to content Deel 2: De waarheid stond op papier
Ik bleef nog een paar minuten achter mijn bureau zitten.
Het huis was nog steeds stil.
Geen televisie op de achtergrond.
Geen geluid van bestek.
Geen voetstappen boven.
Alleen de zachte tik van de klok aan de muur.
Een paar uur eerder had Lucia hier rondgelopen alsof zij de eigenaar was.
Nu was ze weg.
En Felix ook.
Ik sloot de map en pakte mijn telefoon.
Er stond één bericht van mijn advocaat.
“Alles is voorbereid. Laat me weten wanneer je klaar bent om de volgende stap te zetten.”
Ik antwoordde:
“Morgen.”
Die avond sliep ik nauwelijks.
Niet omdat ik verdrietig was.
Dat gevoel had ik maanden geleden al verwerkt.
Ik lag wakker omdat ik wist dat de volgende ochtend een einde zou maken aan een verhaal dat veel langer had geduurd dan nodig was.
Om acht uur stond ik op.
Ik maakte koffie.
Daarna liep ik door het lege huis.
Het was vreemd om zoveel ruimte te zien.
De woonkamer leek bijna twee keer zo groot zonder bank en kasten.
De eetkamer had alleen nog een tafelkleed dat ik jaren geleden zelf had gekocht.
De slaapkamer voelde kaal.
Maar ergens voelde het ook bevrijdend.
Ik pakte mijn jas en reed naar het kantoor van mijn advocaat.
Hij zat al op me te wachten.
Op zijn bureau lagen verschillende documenten.
“Heb je goed geslapen?” vroeg hij.
“Niet echt.”
Hij glimlachte.
“Dat verandert waarschijnlijk snel.”
Ik ging zitten.
Hij schoof een document naar me toe.
“Ik heb de eigendomsstructuur gecontroleerd. De situatie is precies zoals je dacht.”
Ik keek naar de papieren.
“En de spullen?”
“Als Felix ze heeft meegenomen zonder dat er afspraken over eigendom waren vastgelegd, moeten we dat afzonderlijk bekijken. Maar eerlijk gezegd is dat niet het belangrijkste.”
Ik knikte.
“Dat weet ik.”