Skip to content Patty las de eerste alinea opnieuw.
Daarna nog een keer.
Haar ogen bleven hangen bij één zin.
“Overdracht van bevoegdheden met betrekking tot toekomstige eigendommen en financiële middelen.”
Ze keek naar Janet.
“Dit gaat niet alleen over mijn bankrekening.”
Janet schudde langzaam haar hoofd.
“Nee.”
“Wat is het dan?”
Janet wees naar een naam onderaan het document.
Een advocatenkantoor.
Patty herkende de naam onmiddellijk.
“Dit kantoor heeft mij nooit vertegenwoordigd.”
“Dat weten we.”
“Waarom staat mijn naam hier dan?”
Janet schoof een tweede document naar voren.
“Dat is precies wat we proberen vast te stellen.”
Patty voelde haar hart sneller kloppen.
Ze dacht terug aan de afgelopen jaren.
Trent die haar soms vroeg of ze haar testament had aangepast.
Nora die tijdens een etentje ooit terloops had gevraagd of Patty van plan was het huis aan Trent na te laten.
En een paar maanden geleden had Trent lachend gezegd:
“Je hoeft je op jouw leeftijd toch geen zorgen meer te maken over al die administratie, mam. Ik kan dat allemaal voor je regelen.”
Toen had Patty er niets achter gezocht.
Nu kreeg die herinnering een heel andere betekenis.
Ze pakte haar telefoon.
“Ik wil vandaag een advocaat spreken.”
Janet knikte.
“Dat raad ik je aan.”
Twee uur later zat Patty tegenover advocaat Michael Reeves.
Ze legde alle documenten voor hem neer.
Hij las zwijgend.
Af en toe maakte hij een aantekening.
Toen hij klaar was, keek hij haar aan.
“Patty, ik wil voorzichtig zijn met mijn woorden. Een document is niet automatisch geldig omdat er een handtekening onder staat.”
“Maar?”
“Maar als jij deze handtekening niet hebt gezet en nooit toestemming hebt gegeven om namens jou te handelen, moet dit grondig worden onderzocht.”
Patty knikte.
“Kan mijn zoon bij mijn geld komen?”
“Niet op basis van wat ik hier zie.”
Ze voelde haar schouders iets ontspannen.
“En het landhuis?”
“Daar heb jij nog steeds controle over je eigen geld. Je hebt de cheque op tijd laten blokkeren.”
Patty keek naar haar handen.
“Ik dacht dat ik mijn zoon hielp.”
Michael keek haar rustig aan.
“Misschien deed je dat ook. Maar iemand helpen betekent niet dat je hem onbeperkte toegang tot je leven moet geven.”
Die woorden bleven bij haar hangen.
Die avond kwam Trent bij haar thuis.
Patty zag hem door het raam uit zijn auto stappen.
Hij had geen bloemen bij zich.
Geen brief.
Geen excuses.
Hij liep rechtstreeks naar de voordeur en belde aan.