Skip to content Ze wierp een blik richting de schutting en knipoogde recht naar mij.
Ik had geen idee wat Barbara van plan was, maar haar kalmte stelde me enigszins gerust.
Toch bleef ik onrustig.
Ryan had zich de afgelopen maanden steeds vreemder gedragen. In plaats van werk te zoeken, bracht hij zijn dagen door met grootse plannen maken over een luxeleven dat hij nog niet had verdiend. Hij sprak voortdurend over snelle successen, investeringen waar hij niets van begreep en mensen die volgens hem “geluk hadden gehad”.
Barbara luisterde meestal beleefd, maar ik had vaak gezien dat haar glimlach haar ogen niet bereikte.
Op de ochtend van zijn verjaardag vertrok ik zoals gevraagd naar mijn zus. Toch kon ik mijn nieuwsgierigheid nauwelijks bedwingen.
Rond vier uur in de middag kreeg ik een bericht van Barbara.
“Je mag langzaam naar huis komen. Het is bijna tijd.”
Meer stond er niet.
Toen ik thuiskwam, hoorde ik muziek uit de tuin komen. Ryan en zijn vrienden zaten verspreid rond de tafels. Lege frisdrankblikjes stonden overal.
Barbara zat opvallend rustig onder de pergola.
Ze droeg een elegante blauwe jurk en leek zich uitstekend te vermaken.
Ryan zag me aankomen en zwaaide enthousiast.
“Mam! Perfecte timing.”
Ik ging zitten zonder iets te zeggen.