Skip to content Nora drukte op de afstandsbediening.
Het televisiescherm in de woonkamer sprong aan.
Een map verscheen in beeld, gevolgd door verschillende documenten, schermafbeeldingen en e-mails.
Mijn vader staarde ernaar.
“Wat is dit?”
Nora keek hem rustig aan.
“Bewijs.”
Mijn moeder lachte nerveus.
“Evelyn, dit is belachelijk. Laat je dochter niet zomaar met computers spelen alsof ze—”
“Ze speelt niet,” zei ik.
Ik keek naar Nora.
“Wat heb je gevonden?”
Mijn dochter haalde diep adem.
“Toen opa en oma gisteren belden, hoorde ik tante Chloe praten toen ze dacht dat niemand luisterde. Ze zei tegen iemand dat alles geregeld moest zijn vóór vandaag.”
Chloe werd bleek.
“Dat heb ik niet gezegd.”
Nora drukte op een knop.
Een geluidsopname begon af te spelen.
Chloe’s stem vulde de kamer.
“Als Evelyn eenmaal tekent, is het voorbij. Mijn ouders zullen ervoor zorgen dat ze geen problemen maakt.”
Daarna klonk een mannenstem.
“En weet je zeker dat de universiteit dit niet kan terugdraaien?”
De opname stopte.
Niemand zei iets.
Mijn moeder keek langzaam naar Chloe.
“Welke universiteit?”