Skip to content De hartslag bleef nog enkele seconden door de kamer klinken.
Snel. Regelmatig. Onmiskenbaar.
Ik veegde mijn tranen weg en keek naar het scherm.
Voor het eerst sinds maanden voelde ik geen angst voor Adrian, geen woede en zelfs geen behoefte om mezelf tegenover hem te verdedigen.
Alleen liefde.
Voor het kleine leven dat in mij groeide.
Toen de echoscopist klaar was, ging het licht weer aan.
“Alles ziet er op dit moment goed uit,” zei ze vriendelijk. “U bent bijna zestien weken, klopt dat?”
Ik knikte.
“En u bent alleen?”
Ik aarzelde.
“Ja.”
Ze keek even naar de deur.
“Er staat een man buiten die al een tijdje wacht. Hij vroeg niet om binnen te komen. Hij zei alleen dat hij wilde weten of alles goed met u ging.”
Ik wist meteen wie ze bedoelde.
Adrian.
“Laat hem niet binnen,” zei ik zacht.
De echoscopist knikte en verliet de kamer.
Ik bleef nog even zitten.
Mijn handen trilden.
Niet omdat ik bang was.
Omdat ik wist dat mijn leven vanaf dit moment ingewikkelder zou worden.
Toen ik de kamer uitkwam, stond Adrian aan het einde van de gang.
Marco stond enkele meters achter hem.
Adrian zei niets.
Zijn blik ging eerst naar mijn gezicht en daarna naar het echofotootje dat ik in mijn hand hield.
“Is alles goed?” vroeg hij.
Ik knikte.
“Ja.”
Hij sloot zijn ogen alsof dat ene woord hem lucht gaf.
“Claire…”
“Niet doen.”
Hij keek me aan.
“Wat?”
“Niet ineens doen alsof alles veranderd is.”
Zijn gezicht verstarde.
“Voor mij is er inderdaad iets veranderd.”
“Voor jou misschien.”
Hij slikte.
“Ik heb je niet verlaten omdat ik niets voelde.”
“Je zei dat ons huwelijk voorbij was.”