Skip to content Maar Het Ergste Moest Nog Komen…
De woorden van de manager hingen als een onweerswolk boven de keuken.
Teresa staarde hem sprakeloos aan.
“Dat is onmogelijk,” fluisterde ze.
De manager draaide zijn scherm om.
Op het scherm stond de officiële e-mail van Altavista Hospitality Group.
Alle onderhandelingen werden onmiddellijk beëindigd.
Alle toekomstige samenwerkingen werden opgeschort.
Alle geplande inspecties werden geannuleerd.
De reden werd niet eens vermeld.
Dat hoefde ook niet.
Iedereen in de ruimte begreep het al.
Voor het eerst keek Teresa onzeker naar Javier.
“Waarom heb je nooit verteld wie haar moeder is?”
Javier slikte.
Omdat hij het zelf nauwelijks had besproken.
Toen hij Sofia had ontmoet in New York, had ze nooit opgeschept over geld of invloed.
Ze werkte als architect.
Ze reed in een normale auto.
Ze droeg geen dure merkkleding.
En wanneer mensen vroegen naar haar familie, sprak ze liever over haar moeder als persoon dan als zakenvrouw.
Dat was precies één van de redenen waarom hij verliefd op haar was geworden.
Maar nu leek die bescheidenheid ineens een probleem.
“Ik dacht niet dat het belangrijk was,” antwoordde Javier zacht.
Teresa draaide zich woedend om.
“Niet belangrijk?”
Niemand reageerde.
Op datzelfde moment liep Sofia nog steeds langs de regenachtige weg.
Haar jas was doorweekt.
Haar schoenen zaten onder de modder.
Toch voelde ze zich opvallend rustig.
De pijn zat niet in de regen.
Niet in de wandeling.
Niet eens in de vernedering.
De echte pijn kwam door één persoon.
Javier.