Skip to content De melding op mijn telefoon bleef op het scherm staan.
Brandstofbetaling: €…
Ik keek ernaar zonder meteen te reageren.
Bijna twee jaar lang had ik die tankpas gebruikt om Lauren te helpen. Niet omdat ik rijk was, maar omdat ze ooit tegen me had gezegd dat haar financiële situatie tijdelijk moeilijk was.
“Alleen totdat ik weer wat ruimte heb,” had ze beloofd.
Tijdelijk.
Dat woord had inmiddels een heel andere betekenis gekregen.
Ik keek naar Evan.
Hij zat naast me in de auto met zijn rugzak op schoot. Zijn groene shirt met de haai was nog steeds veel te netjes voor iemand die eigenlijk een dag in een waterpark zou doorbrengen.
“Ben je verdrietig?” vroeg ik.
Hij haalde zijn schouders op.
“Een beetje.”
“Je mag verdrietig zijn.”
Hij keek uit het raam.
“Ik dacht dat tante Lauren me aardig vond.”
Ik voelde iets in mijn borst.
“Dat doet niets af aan wie jij bent.”
“Maar waarom mocht de krokodil wel mee?”
Ik moest bijna lachen, ondanks alles.
“Dat is een vraag waar ik zelf ook geen goed antwoord op heb.”