Skip to content De maandagmiddag waarop Healey de documenten naar de rechtbank bracht, voelde vreemd rustig.
Buiten tikte regen tegen de ramen van zijn kantoor.
Binnen lagen de overeenkomst, het bankafschrift en Norahs brief naast elkaar op tafel.
Ik keek ernaar alsof ze elk moment konden verdwijnen.
“Wat gebeurt er nu?” vroeg ik.
Healey vouwde zijn handen in elkaar.
“Nu moeten we aantonen dat de documenten authentiek zijn. Daarna zullen we hun vordering inhoudelijk beantwoorden.”
“En als ze zeggen dat Norah mij heeft gedwongen om dit allemaal te verzamelen?”
Hij glimlachte kort.
“Dan zullen we ze herinneren aan iets belangrijks.”
“Wat?”
“Dat jij twaalf jaar lang onafhankelijk hebt geleefd. Je hebt gewerkt, je hebt de boerderij onderhouden, je hebt je opleiding betaald en je hebt voor Norah gezorgd. Dat past niet bij het beeld dat zij proberen te schetsen.”
Ik keek naar het bankafschrift.
“Maar waarom heeft Norah dit al die jaren verborgen?”
Healey antwoordde niet meteen.
“Dat kun je haar helaas niet meer vragen.”
Dat was het moeilijkste.
Iedere vraag die ik nog had, had geen persoon meer tegenover zich.
Twee dagen later begon de eerste zitting.
De rechtszaal zat voller dan ik had verwacht.
Gerald en Brenda zaten aan de andere kant.
Vanessa zat tussen hen in.
Ze keek niet naar mij.
Declan Brennan zat achter hun advocaat.
Ik kende hem al jaren.
Hij had ooit beweerd dat Hollyfield eigenlijk aan de familie toebehoorde.
Norah had dat altijd weggewuifd.
Nu begreep ik waarom hij zich bij de zaak had aangesloten.
Hij hoopte waarschijnlijk dat een deel van de nalatenschap alsnog zijn kant op zou komen.
De rechter bladerde door de documenten.
De advocaat van de Maddoxes stond op.
“Mijn cliënten hebben zestien jaar lang voor Gabrielle gezorgd. Ze hebben haar opgevoed, onderwijs gegeven en financieel ondersteund.”
Ik bleef stil.
Healey schreef iets op.
Toen ging de advocaat verder.
“Wij betwisten niet dat mevrouw Ahern een testament heeft opgesteld. Wij betwisten de omstandigheden waaronder dat testament tot stand is gekomen.”
De rechter keek op.
“Op welke grond?”
“Op grond van mogelijke beïnvloeding.”
Healey stond op.
“Dan verzoek ik de rechtbank ook kennis te nemen van de medische documentatie.”
Hij overhandigde een dossier.
“Mevrouw Ahern werd gedurende haar laatste levensjaar regelmatig medisch onderzocht. Haar behandelend arts beschrijft haar geestelijke toestand als helder en zelfstandig tot kort voor haar overlijden.”
De rechter las enkele pagina’s.
De advocaat van mijn ouders keek naar zijn aantekeningen.
Voor het eerst leek hij minder zeker.
Toen kwam het moment waarop Gerald zelf moest spreken.