“Jij hebt alles goed gedaan.”

Lily keek me aan alsof ze niet helemaal begreep waarom ik dat zei.

Grootmoeder boog zich naar haar toe.

“En onthoud dat altijd, lieve schat. Het bedrag op een prijskaartje bepaalt nooit hoeveel iemand waard is.”

Lily knikte langzaam.

“Maar ik vond mijn jurkje mooi.”

Grootmoeder glimlachte.

“Dat is het enige wat telt.”

Aan de andere kant van de tafel zette Vanessa haar glas neer.

“Dit kan niet zomaar.”

Mijn vader keek haar scherp aan.

“Vanessa.”

“Nee!” zei ze. “Dit is belachelijk. Jarenlang heeft iedereen aangenomen dat jij het bedrijf zou overnemen.”

Grootmoeder keek hem aan.

“Heb jij dat aangenomen?”

Mijn vader aarzelde.

“Ik dacht dat we daarover gesproken hadden.”

“We hebben gesproken over jouw rol in het bedrijf. Dat is iets anders dan eigendom.”

Mijn vader werd zichtbaar ongemakkelijk.

“Maar ik heb er tientallen jaren aan gewerkt.”

“Dat heb ik nooit ontkend.”

Ze sloot haar map.

“Maar geld verdienen is niet hetzelfde als goed omgaan met mensen.”

Niemand zei iets.

Grootmoeder keek vervolgens naar mij.

“De documenten in deze envelop zijn opgesteld door mijn advocaat. Er is niets impulsiefs aan deze beslissing.”

Ik haalde langzaam adem.

“Waarom heb je mij nooit iets verteld?”

“Omdat ik wilde zien wat je deed wanneer niemand dacht dat je iets zou erven.”

Ze glimlachte.

“En je hebt me precies gegeven wat ik wilde zien.”

Mijn ogen vulden zich met tranen.

“Ik heb niets bijzonders gedaan.”

Lees verder op de volgende pagina