Mijn telefoon bleef overgaan.

Eén keer.

Twee keer.

Drie keer.

Ik keek naar het scherm zonder op te nemen.

Voor het eerst in mijn leven voelde ik geen enkele behoefte om mezelf uit te leggen.

Na de vierde oproep stopte het rinkelen.

Een paar seconden later verscheen er een bericht.

“ALLISON. BEL ONS NU.”

Ik legde de telefoon naast me neer en nam rustig een slok thee.

Aan de andere kant van de stad zat ik comfortabel in het appartement van Rachel. Haar logeerkamer was de afgelopen dagen mijn tijdelijke verblijfplaats geweest. Mijn arts had rust voorgeschreven en Rachel had ervoor gezorgd dat ik die ook daadwerkelijk kreeg.

Mijn strandhuis stond niet leeg.

Maar het was ook niet beschikbaar voor mijn familie.

Twee dagen eerder had ik een professioneel beveiligingsbedrijf ingehuurd.

De toegangscode was gewijzigd.

Lees verder op de volgende pagina