Skip to content Melissa staarde naar mij alsof ik zojuist had aangekondigd dat ik de villa wilde verkopen.
“Wat bedoel je met ‘nieuw onderkomen’?”
Ik wees naar de vrouw die inmiddels bij de voordeur stond.
“Jullie vertrekken over een halfuur.”
Mijn moeder kwam overeind.
“Maar we zijn familie!”
“Dat klopt.”
“Dan kun je ons toch niet midden in de nacht wegsturen?”
“Het is inmiddels na vijf uur,” zei ik rustig. “En jullie zijn hier onaangekondigd gekomen.”
Mijn vader zuchtte.
“Je maakt van een klein misverstand een enorm probleem.”
Ik keek hem aan.
“Een klein misverstand?”
Ik wees naar de keuken.
“Jullie hebben mijn huis binnengebracht alsof het een hotel was. Jullie hebben kamers verdeeld zonder mij iets te vragen. Jullie hebben mijn spullen gebruikt. En om vijf uur ‘s ochtends kreeg ik een ontbijtbestelling.”
Melissa rolde met haar ogen.
“Het was maar ontbijt.”
“Voor jou misschien.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Voor mij was het de laatste druppel.”
Er viel een ongemakkelijke stilte.
De kinderen stonden inmiddels op de trap.
Mijn neefje keek naar zijn moeder.
“Mam, gaan we weg?”
Melissa antwoordde niet meteen.
Ik liep naar hen toe.
“Jullie gaan naar een ander huis aan het strand. Het is mooi en jullie kunnen daar gewoon vakantie vieren.”
“Ga jij ook mee?” vroeg mijn nichtje.