Skip to content De man die naast Daniel stond, was geen journalist.
Hij was David Mercer, een van de oudste zakenpartners van mijn voormalige schoonvader.
Ik had hem jaren geleden leren kennen tijdens een bestuursvergadering.
Daniel had hem waarschijnlijk niet eens opgemerkt.
Maar David had mij wel opgemerkt.
Niet als Daniels vrouw.
Als degene die tijdens die vergadering drie fouten in een financieel plan ontdekte voordat iemand anders ze zag.
Nu stond hij midden in de balzaal met een glas champagne in zijn hand.
En toen een van de gasten hem vroeg hoe hij mij kende, glimlachte hij.
“Claire? Ik ken Claire al langer dan de meeste mensen hier.”
De gast keek nieuwsgierig.
“Was zij niet Daniels vrouw?”
David nam een kleine slok.
“Dat was ze.”
“En wat doet ze tegenwoordig?”
David keek even naar Daniel, die aan de andere kant van de zaal stond.
Toen antwoordde hij:
“Ze bezit veertien bedrijven.”
De man verslikte zich bijna in zijn drankje.
“Veertien?”
David knikte.
“Direct of indirect.”
Het nieuws verspreidde zich sneller dan iemand had verwacht.
Eerst naar een tafel bij het podium.
Toen naar de bar.
Daarna naar de mensen die bij de ingang stonden.
Binnen enkele minuten begonnen gasten elkaar aan te kijken.
Wie was Claire eigenlijk?
Daniel merkte het pas toen Vanessa hem vroeg: