Skip to content Ik bleef enkele seconden naar mijn naam op de envelop kijken.
LUCIA.
Niet “mevrouw”, niet mijn achternaam.
Alleen mijn voornaam.
Alsof Sara wist dat ik deze brief ooit alleen zou lezen, op een moment waarop mijn hele leven uit elkaar leek te vallen.
Alex stond nog steeds bij de deur.
“Ga,” zei ik zacht.
“Lucia…”
“Alsjeblieft.”
Hij keek naar de baby.
Toen naar mij.
“Ik laat Leo niet alleen.”
“Dat vraag ik ook niet.”
Ik wees naar de voordeur.
“Maar jij moet nu weg.”
Hij knikte langzaam.
Hij pakte zijn jas en liep naar buiten.
Voor hij de deur achter zich sloot, draaide hij zich nog één keer om.
“Lees de brief helemaal.”
Daarna verdween hij.
Ik stond alleen in de woonkamer.
Alleen met een baby die rustig in zijn wiegje lag te slapen.
En met een brief die misschien alles wat ik over mijn jeugd wist, zou veranderen.
Ik ging aan de eettafel zitten.
Mijn handen trilden toen ik de envelop opende.
Binnenin zat een vel papier.
De eerste zin maakte me onmiddellijk stil.
Lieve Lucia, als je dit leest, betekent het dat Alex eindelijk heeft gedaan wat ik hem heb gevraagd.
Ik las verder.
Ik weet dat je boos zult zijn. Misschien op Alex. Misschien op mij. Misschien op Carmen. Maar probeer alsjeblieft eerst het hele verhaal te lezen.
Mijn adem stokte bij de naam van mijn moeder.