De volgende avond stond ik precies om half zeven bij mijn moeder voor de deur.

Linda was er al.

Ik zag haar auto vanaf de straat en voelde onmiddellijk diezelfde woede van de avond ervoor terugkomen. Ik ademde diep in voordat ik naar binnen ging.

Mijn moeder had de tafel prachtig gedekt. Geen overdreven versiering, geen speciale gelegenheid. Gewoon een rustige familiediner met kaarsen, een schaal salade en een grote pan die op het fornuis stond.

Linda zat aan tafel alsof er niets bijzonders was gebeurd.

Toen ze me zag, glimlachte ze.

“Daar ben je.”

Ik glimlachte terug.

“Ja.”

Mijn moeder kwam uit de keuken met een schaal.

“Ga zitten. Het eten is bijna klaar.”

Ik keek naar Linda. Ze leek ontspannen.

Dat verbaasde me.

Misschien dacht ze werkelijk dat niemand haar gedrag van de vorige avond serieus had genomen.

Tijdens het eerste kwartier praatten we over onschuldige dingen. De bruiloft. De muziek. De fotograaf. Mijn tante die tijdens het dansen bijna haar schoen verloor.

Linda lachte een paar keer.

“Het was echt een prachtige dag,” zei ze.

“Dat was het,” antwoordde mijn moeder.

Toen werd het stil.

Mijn moeder legde haar vork neer.

“Linda,” zei ze rustig.

Linda keek op.

“Ja?”

“Hoeveel denk je dat er gisteren in die enveloppendoos zat?”

Linda aarzelde nauwelijks.

“Geen idee. Misschien een paar duizend euro?”

Mijn moeder knikte.

“En hoeveel heb jij meegenomen?”

Linda’s gezicht veranderde.

Heel even zag ik iets van schrik.

Daarna kwam haar bekende glimlach terug.

“Ik heb niets gestolen, als je dat bedoelt.”

“Ik heb dat woord niet gebruikt,” zei mijn moeder.

Lees verder op de volgende pagina