Skip to content De toeristenpolitie arriveerde twintig minuten later.
Tegen die tijd had Sterling Private Client Security al drie keer teruggebeld.
Niet om mij gerust te stellen.
Om feiten te verzamelen.
Tijdstippen.
Namen.
Vluchtnummers.
De exacte inhoud van het briefje.
Ik zat in een vergaderruimte van het hotel terwijl een agent mijn verklaring opnam.
Mali bracht thee.
Niemand behandelde me alsof ik overdreef.
Dat alleen al voelde vreemd.
Jarenlang had Ethan elke zorg die ik uitte afgedaan als een emotionele reactie.
Nu luisterden mensen gewoon naar de feiten.
En de feiten waren niet in zijn voordeel.
“Hebben zij toegang gehad tot uw persoonlijke documenten?” vroeg de agent.
“Ja.”
“Vrijwillig gegeven?”
“Nee.”
“Zijn er financiële documenten verdwenen?”
Ik dacht aan het lege mapje.
“Waarschijnlijk.”
Hij maakte een aantekening.
Toen ging mijn tijdelijke telefoon over.