Skip to content Toen ik het ziekenhuis binnenliep, stond Priya Desai al in de gang.
Ze was een vrouw van ongeveer vijftig met zilverkleurige lokken en een donkergrijze jas. In haar hand hield ze een leren aktetas.
Ze keek me recht aan.
“Grant Mercer?”
“Ja.”
“Ik ben Priya Desai. Uw vader heeft mij gevraagd hier op u te wachten.”
“Hoe is hij?”
“De operatie is nog bezig.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Maar de artsen zeggen dat hij een goede kans maakt.”
Ik knikte.
“Wat heeft hij u verteld?”
Priya keek even naar de gesloten envelop in haar hand.
“Veel meer dan hij u thuis kon vertellen.”
Ze gebaarde naar een kleine wachtruimte.
“Uw vader wilde niet dat iemand anders dit gesprek hoorde.”
Ik zette mijn telefoon op stil.
“Vertel het me.”
Priya opende haar aktetas, maar haalde eerst niets tevoorschijn.
“Uw vader heeft mij ongeveer zes weken geleden benaderd.”
“Zes weken?”
“Ja.”
“Waarom?”
Ze keek me aan.
“Omdat hij eindelijk een document had gevonden waarnaar hij meer dan dertig jaar had gezocht.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Adoptiepapieren?”
“Onder andere.”
Ze haalde een kopie uit haar tas.
“Uw vader was niet uw biologische vader.”
Ik staarde haar aan.
Ik had verwacht dat ze iets ingewikkelds zou zeggen.
Maar niet dat.
“Wat?”