Die avond wachtte Daniela niet langer op Mauricio.

Ze zat aan de eettafel terwijl haar vader de eigendomspapieren opnieuw controleerde. Haar moeder had thee voor haar gezet, maar Daniela raakte het kopje niet aan.

Haar been deed pijn.

Toch was de pijn niets vergeleken met het gevoel dat haar eigen huwelijk ineens als een vreemde overeenkomst voor haar lag.

“Pap,” zei ze zacht, “ik wil weten wat Mauricio precies heeft afgesproken.”

Rafael knikte.

“Dan vragen we het hem rechtstreeks.”

Om half negen ging de voordeur open.

Mauricio kwam binnen met Nicolás aan zijn hand.

Zodra hij Daniela zag, bleef hij staan.

Zijn blik ging naar haar krukken.

Toen naar de dozen in de gang.

“Wat is hier gebeurd?”

Daniela keek hem rustig aan.

“Dat zou ik jou kunnen vragen.”

Mauricio keek naar zijn zus.

“Valeria?”

Valeria kwam uit de keuken.

“Ik heb geprobeerd het uit te leggen.”

Mauricio zuchtte.

“Daniela, luister alsjeblieft. Het was tijdelijk.”

“Was het?”

“Ja.”

“Waarom zei je dat dan niet tegen mij?”

Hij zweeg.

Dat antwoord was genoeg.

Daniela schoof de eigendomspapieren over tafel.

“Dit appartement staat op mijn naam.”

“Dat weet ik.”

“En toch heb je je familie verteld dat ze hier konden wonen.”

“Ik dacht dat we het samen konden regelen.”

“Je dacht dat jij het samen kon regelen.”

Mauricio keek naar de grond.

“Mijn moeder zei dat oma Amalia steeds meer hulp nodig heeft.”

“Dat begrijp ik.”

“Valeria had ruimte nodig voor de kinderen.”

“Dat begrijp ik ook.”

Daniela wees naar de papieren.

“Wat ik niet begrijp, is waarom iedereen besloot dat ik mijn woning moest opgeven zonder mij ook maar één keer te bellen.”

Mauricio antwoordde niet.

Toen zei hij:

Lees verder op de volgende pagina