Skip to content “Maak operatiekamer drie klaar.”
Mijn stem bleef rustig, hoewel mijn hart sneller klopte.
De arts-assistent knikte en verdween onmiddellijk door de gang.
Ik keek nog één keer naar het dossier.
Roberto Valdés.
De naam die ik tijdens de afgelopen zes weken tientallen keren had gehoord.
De vader van Alejandro.
De echtgenoot van Beatriz.
De man wiens familie vandaag nog mijn verloofde brunch had genoemd alsof het een zakelijke bijeenkomst was waarin mijn waarde moest worden beoordeeld.
Maar dat alles deed er nu niet toe.
Niet in deze kamer.
Ik trok mijn operatiemasker goed over mijn gezicht.
“Hoe zijn zijn waarden?”
“Instabiel, maar voorlopig beheersbaar.”
“Voorlopig is niet genoeg.”
Ik liep naar de operatiekamer.
De deuren sloten achter me.
De uren daarna verdwenen in een waas van concentratie.
Niemand dacht aan de brunch.
Niemand dacht aan Beatriz.
Niemand dacht aan mijn verloving.
Er was alleen Roberto.
En het team.
Na uren van intensief werk begon zijn toestand eindelijk te stabiliseren.
Toen de belangrijkste fase voorbij was, keek ik naar de monitor.
“Goed,” zei ik zacht. “Blijf hem nauwlettend volgen.”
Een verpleegkundige knikte.
Ik keek op de klok.
07.18 uur was inmiddels lang voorbij.
Mijn benen voelden zwaar.