Skip to content De volgende ochtend werd ik wakker voordat mijn wekker ging.
Voor een paar seconden lag ik stil en luisterde naar de stilte.
Twaalf dagen.
Over twaalf dagen zou ik trouwen.
Niet tegen Madison.
Niet tegen mijn ouders.
Niet om iets te bewijzen.
Voor mezelf.
Ryan lag naast me en draaide zich om.
“Ben je wakker?”
“Al een tijdje.”
“Spijt?”
Ik glimlachte.
“Geen seconde.”
Hij pakte mijn hand.
“Mooi. Want ik heb gisteren de taart geproefd.”
Ik schoot in de lach.
“En?”
“Als die taart niet doorgaat, trouw ik alsnog. Maar ik neem hem mee.”
Het was precies wat ik nodig had.
Geen drama.
Geen discussie.
Gewoon Ryan.
Mijn partner.
De persoon die nooit had gevraagd dat ik mijn dromen kleiner zou maken zodat iemand anders zich groter kon voelen.
De komende dagen veranderde Willow Crest Castle in een soort filmset.
Mijn team werkte bijna zonder pauze.
Bloemen kwamen binnen.
Lichtinstallaties werden getest.
De tafelschikking werd aangepast.
Harper bracht mijn jurk persoonlijk.
Toen ik hem aantrok, werd het even stil.
De zijde viel soepel langs mijn lichaam en de kanten details glinsterden in het ochtendlicht.
Harper glimlachte.
“Dit is geen jurk voor iemand die toestemming nodig heeft.”
Ik keek naar mezelf in de spiegel.
“Dat hoop ik.”
Ondertussen groeide de belangstelling voor de livestream.
De teaser was inmiddels miljoenen keren bekeken.
Mensen die ons helemaal niet kenden, begonnen berichten te sturen.
Sommigen wilden weten waarom we in twaalf dagen een volledige bruiloft organiseerden.
Anderen waren gewoon nieuwsgierig naar het kasteel.
Ik besloot één ding.
Ik zou het verhaal niet gebruiken om mijn familie publiekelijk aan te vallen.
Geen namen.
Geen beschuldigingen.
Geen familiegeheimen.
Alleen onze bruiloft.
Op de ochtend van de grote dag liep ik door de lange gang van het kasteel.
Zonlicht viel door de hoge ramen.