Skip to content Deel 2 – Het Volledige Einde
Toen de deuren van de balzaal achter mij dichtvielen, hoorde ik nog steeds het gelach van Claire en Sabrina. Brendan had zich inmiddels weer tot zijn gasten gewend alsof er niets was gebeurd. Voor hem was dit slechts een kleine vernedering die hij zijn vrouw had aangedaan. Niet de eerste, dacht hij waarschijnlijk. En zeker niet de laatste.
Maar deze keer had hij zich vergist.
Ik liep rustig naar een privévergaderruimte op dezelfde verdieping van het hotel. Mijn lip deed pijn en mijn hart bonsde, maar mijn handen trilden niet.
Tien jaar geleden had ik samen met mijn vader geïnvesteerd in een klein vastgoedbedrijf dat later Pinnacle Enterprises zou worden. Toen mijn vader overleed, erfde ik zijn aandelen. Niemand buiten een kleine kring van advocaten en bestuursleden wist dat ik nog steeds de grootste aandeelhouder was.
Zelfs Brendan niet.
Toen we trouwden, had ik ervoor gekozen mijn rol op de achtergrond te houden. Ik wilde dat ons huwelijk gebaseerd was op vertrouwen, niet op macht.
Dat bleek een grote fout.
Mijn telefoon ging.
“Mevrouw McCann,” zei Andy Ashworth. “De raad van bestuur heeft unaniem ingestemd. De documenten zijn ondertekend.”
“En Brendan?”
“Zijn toegang tot alle bedrijfsaccounts is geblokkeerd. De beveiliging is onderweg.”
Ik knikte.
“Bedankt, Andy.”
Ik hing op en keek uit het raam van het hotel. Beneden schitterden de stadslichten. Boven mij hing een rustige stilte.
Voor het eerst in jaren voelde ik geen angst.
Twintig minuten later veranderde de sfeer in de balzaal.
Brendan stond op het podium en hield net een toespraak over leiderschap toen twee mannen in donkere pakken binnenkwamen.
Ze liepen rechtstreeks naar hem toe.
De muziek stopte.
Gesprekken vielen stil.
Iedereen keek toe.
“Mijnheer Alcott?” vroeg een van de mannen beleefd.
Brendan glimlachte zelfverzekerd.
“Ja?”
“We vertegenwoordigen de raad van bestuur van Pinnacle Enterprises.”
Zijn glimlach vervaagde.
“Wat is er aan de hand?”
De man overhandigde hem een map.