Lauren stond nog steeds in de gang.

“Evan, alsjeblieft.”

Ik keek haar aan.

“Wat wil je precies?”

“Dat je terugkomt.”

“Naar welke stoel?”

Ze slikte.

“Er is een stoel.”

“Nu?”

“Ja.”

Ik keek voorbij haar naar de privézaal.

Mijn moeder stond naast de manager en probeerde haar waardigheid te behouden. Grant stond achter haar met zijn telefoon in zijn hand.

Niemand keek nog ontspannen.

Ik schudde mijn hoofd.

“Lauren, het gaat niet om een stoel.”

“Ik weet het.”

“Nee. Ik denk niet dat je het begrijpt.”

Ik wees naar de zaal.

“Je hebt me niet per ongeluk vergeten. Je hebt ervoor gekozen om mij niet aan tafel te laten zitten.”

Haar ogen vulden zich opnieuw met tranen.

“Het was mijn idee niet.”

Ik keek naar Grant.

Hij keek onmiddellijk weg.

“Wie heeft het dan bedacht?”

Lauren zweeg.

Mijn moeder kwam naar ons toe.

“Evan, dit is genoeg.”

Ik draaide me naar haar om.

“Is dat wat je vindt?”

“Je hebt de avond verpest.”

Ik kon nauwelijks geloven wat ik hoorde.

“Ik heb de avond verpest?”

“Je wist dat er beperkte ruimte was.”

“Er waren dertig stoelen.”

“En dertig gasten.”

“En hoeveel mensen waren er oorspronkelijk uitgenodigd?”

Ze antwoordde niet.

Lauren fluisterde:

“Eenendertig.”

Ik knikte.

“Precies.”

Mijn moeder zuchtte.

“Je kunt toch begrijpen dat Lauren haar verjaardag wilde vieren met haar favoriete mensen?”

“Dit is jouw verjaardag, mam.”

Lees verder op de volgende pagina