Die nacht sliepen Leo en ik in een klein hotel aan de rand van de stad.

Het was niets bijzonders, maar het voelde rustig.

Geen gespannen stiltes.

Geen discussies.

Geen gevoel dat ik voortdurend op mijn woorden moest letten.

Leo lag op het bed naast het mijne en werkte aan zijn drone alsof de wereld nog steeds logisch was.

Ik bewonderde dat aan kinderen.

Ze konden midden in een storm nog steeds iets bouwen.

Ik daarentegen lag uren wakker.

Mijn telefoon bleef oplichten.

Berichten van Mark.

Gemiste oproepen.

Voicemails.

Ik luisterde naar geen enkele.

De volgende ochtend belde ik een advocaat die gespecialiseerd was in familierecht.

Ik maakte een afspraak voor de volgende week.

Daarna bracht ik Leo naar een café voor ontbijt.

Terwijl hij zich bezighield met een stapel pannenkoeken, probeerde ik na te denken over de toekomst.

Waar zouden we wonen?

Hoe zou de voogdij geregeld worden?

Hoeveel van mijn huwelijk was eigenlijk echt geweest?

Mijn gedachten werden onderbroken toen een man van ongeveer vijftig jaar aarzelend bij onze tafel kwam staan.

“Excuseer me,” zei hij beleefd.

Ik keek op.

Hij hield een map onder zijn arm.

“Ben jij Clover Bennett?”

Dat verraste me.

“Ja.”

Hij glimlachte voorzichtig.

“Mijn naam is Nathan Hale.”

Ik kende hem niet.

Hij leek mijn verwarring op te merken.

“Mag ik heel even met je praten? Het gaat over iemand die jij waarschijnlijk kent.”

Mijn eerste instinct was om nee te zeggen.

Maar er was iets oprechts aan zijn houding.

Ik vroeg Leo om nog even aan tafel te blijven zitten en liep met Nathan naar een rustig hoekje van het café.

Hij opende zijn map.

Daar haalde hij een foto uit.

Een oude foto.

Waarschijnlijk drie jaar oud.

Lees verder op de volgende pagina