Skip to content Ik liep langzaam de trap af.
Beneden klonk muziek.
Marlene lachte luid met haar vriendinnen. De dj had het volume nog hoger gezet en overal stonden glazen. Mensen die ik nauwelijks kende liepen door mijn woonkamer alsof ze er woonden.
Toen ik de laatste trede bereikte, zag Marlene me.
Haar glimlach verdween.
“Paige?”
Ik zei niets.
Ik liep rustig naar de tafel waar de microfoon lag.
De dj zag me en stopte de muziek.
Plotseling werd het doodstil.
Tientallen gezichten draaiden mijn kant op.
Marlene kwam snel naar me toe.
“Wat doe je?”
“Ik ga iets zeggen.”
“Nu?”
“Ja.”
Ze probeerde te lachen.
“Paige, dit is mijn verjaardag.”
“Dat weet ik.”
Ik pakte de microfoon.
“Goedenavond allemaal.”
Niemand zei iets.
“Ik wil jullie bedanken dat jullie hier vanavond zijn.”
Marlene keek gespannen.
“Zoals de meesten van jullie weten, hebben Grant en ik ons huis vandaag beschikbaar gesteld voor Marlenes zestigste verjaardag.”
Een paar mensen knikten.
“Wat jullie misschien niet weten, is dat we de afgelopen twee weken samen hebben gepland. Ik heb de taart besteld, het huis klaargemaakt, de tuin ingericht en vrijdag vrijgenomen om alles op tijd klaar te krijgen.”
Marlene stapte naar voren.
“Paige, dit is niet nodig.”
Ik keek haar aan.
“Je hebt gelijk. Dat was het eigenlijk ook niet.”
Er ging een zacht gemompel door de kamer.
“Ik werd vanavond gevraagd om boven te blijven omdat ik mijn eigen gasten ongemakkelijk zou maken.”
Een paar mensen keken verbaasd naar elkaar.
“Ik heb dat gedaan. Niet omdat ik geloofde dat ik iets verkeerd had gedaan, maar omdat ik geen ruzie wilde maken op een avond die voor Marlene belangrijk was.”
Ik haalde diep adem.