Skip to content Ik bleef een paar seconden gehurkt naast Millie zitten.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Wat ze me had verteld, was niet iets wat een kind van zes uit zichzelf zou verzinnen.
“Millie,” zei ik zacht, “weet je zeker dat papa dat heeft gezegd?”
Ze knikte.
“Ja. Hij zei dat ik het aan niemand mocht vertellen.”
“Wanneer heeft hij dat gezegd?”
“Toen ik klein was.”
“Hoe klein?”
Ze stak drie vingers op.
“Drie.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik keek opnieuw naar Graham.
Hij stond nog steeds te praten alsof er niets aan de hand was.
Alsof hij niet zojuist een geheim voor me had verborgen dat mijn hele beeld van ons huwelijk kon veranderen.
Millie pakte mijn hand.
“Ben je boos?”
Ik keek haar aan.
“Nee, lieverd.”
Dat was niet helemaal waar.
Maar ik wist dat mijn woede niet op haar gericht mocht zijn.
“Ga maar even bij tante Sophie zitten. Ik moet met papa praten.”
Ze knikte en liep weg.
Ik wachtte tot ze uit het zicht was.
Daarna liep ik naar Graham.
Hij zag me aankomen en glimlachte.
“Daar ben je.”
Ik keek hem aan.
“Kunnen we even praten?”
Zijn glimlach verdween.
“Nu?”
“Ja. Nu.”
Hij keek om zich heen.
“Wat is er?”
“Millie heeft me iets verteld.”
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
Niet veel.
Maar genoeg.
“Wat?”