Skip to content Henry bleef naar de foto staren.
Hij herkende Claire meteen.
Niet alleen haar gezicht, maar ook de glimlach die hij al maanden niet meer had gezien. Op de foto zag ze er gelukkig uit. Jonger. Vrijer. Ze stond naast Mason met één hand op zijn schouder, alsof ze hem al jaren kende.
Maar dat kon niet.
Claire had nooit over een jongen genaamd Mason gesproken.
Henry draaide de foto om.
De vier woorden stonden er nog steeds.
Bescherm hem voor mij.
Zijn hart begon sneller te kloppen.
“Mason,” zei hij zacht.
De jongen keek op.
“Waar heb je die foto vandaan?”
Mason verstijfde.
Een paar seconden zei hij niets.
Toen stak hij zijn hand uit.
“Dat is privé.”
Henry gaf de foto niet terug.
“Dit is mijn vrouw.”
Mason keek hem recht aan.
“Ik weet het.”
De woorden vielen zwaar in de cabine.
Henry voelde een vreemde rilling over zijn rug lopen.
“Hoe ken jij Claire?”
Mason keek naar Nora, die inmiddels rustig in zijn armen lag te slapen.