Ik kneep het telefoontoestel iets steviger vast.

Een seconde dacht ik dat ik hem verkeerd had verstaan.

“Wat zei je?”

Aan de andere kant van de lijn klonk plotseling geen woede meer.

Alleen nervositeit.

“Ik heb een kredietlijn geopend,” zei Ethan. “Met het huis als onderpand.”

Mijn maag draaide om.

Niet omdat ik verrast was.

Maar omdat het precies het soort risico was dat Ethan altijd had genomen wanneer hij dacht dat niemand hem ooit ter verantwoording zou roepen.

“Hoeveel?” vroeg ik.

Hij antwoordde niet meteen.

“Hoeveel, Ethan?”

“Vijftigduizend dollar.”

Ik sloot mijn ogen.

Aan de keukentafel was Lily bezig een tekening te maken.

Een regenboog.

Een hond.

Een huis.

De simpele wereld van een kind dat nog niet wist dat haar vader duizenden kilometers verderop zijn eigen leven had opgeblazen.

“Ethan,” zei ik rustig, “vertel me alles.”

Hij aarzelde.

Toen begon het verhaal eruit te komen.

Niet omdat hij eerlijk wilde zijn.

Maar omdat hij bang was.

Heel bang.

Olivia had hem overtuigd dat ze samen een nieuw leven konden beginnen in Italië.

Volgens haar zou ze daar een consultancybedrijf opzetten.

Ze hadden appartementen bekeken.

Restaurants.

Lees verder op de volgende pagina