Skip to content Anna bleef roerloos liggen terwijl haar hart zo hard bonsde dat ze bang was dat Marcus het zou horen.
De camera bleef gericht op het bed.
Marcus stopte de schaar terug in zijn tas, maakte nog een laatste foto en keek op zijn telefoon.
Na enkele seconden typte hij een bericht terug.
Toen pakte hij zijn spullen bijeen, blies zachtjes uit en verliet de slaapkamer.
De deur viel bijna geluidloos dicht.
Anna wachtte.
Eén minuut.
Twee minuten.
Vijf minuten.
Pas toen ze beneden een deur hoorde sluiten, opende ze voorzichtig haar ogen.
Haar hele lichaam trilde.
Wat ze zojuist had gezien, voelde onwerkelijk.
De man met wie ze twaalf jaar getrouwd was, had haar mogelijk gedrogeerd, gefilmd terwijl ze sliep en foto’s doorgestuurd naar onbekenden.
Ze greep haar telefoon van het nachtkastje.
Haar eerste impuls was om Claire te bellen.
Maar het was midden in de nacht.
Bovendien wilde ze eerst weten wat er precies aan de hand was.
Voorzichtig stapte ze uit bed.
Ze liep naar de commode.
De camera stond er nog.
Het rode lampje was uit.
Met bevende vingers pakte ze het apparaat op.
Op het scherm zag ze tientallen videobestanden.
Niet alleen van die avond.
Ook van eerdere data.
Sommige bestanden gingen weken terug.
Een koude rilling trok door haar heen.
Ze opende het meest recente bestand.
Het beeld toonde haar slapende lichaam.
Marcus verscheen in beeld.