Skip to content Emily volgde de stewardess door het gangpad terwijl tientallen nieuwsgierige blikken haar volgden.
Toen ze de cockpitdeur bereikten, wachtte de gezagvoerder haar al op. Zijn gezicht stond strak van de spanning.
“Kapitein Alvarez,” stelde hij zich kort voor. “Bedankt dat u bent gekomen.”
Emily knikte.
“Wat is er aan de hand?”
De gezagvoerder keek even naar zijn copiloot voordat hij antwoord gaf.
“We hebben een probleem met een van onze primaire navigatiesystemen. Daarnaast ontvangen we tegenstrijdige gegevens van enkele sensoren. Het vliegtuig blijft bestuurbaar, maar we willen elk risico uitsluiten.”
Emily keek naar de instrumenten.
Ze had jarenlang moderne gevechtsvliegtuigen bestuurd, maar de taal van een cockpit bleef overal hetzelfde: snelheid, hoogte, richting en procedures.
“Is er direct gevaar?” vroeg ze.
“Niet op dit moment,” antwoordde de copiloot. “Maar de storing ontwikkelt zich op een manier die we niet volledig begrijpen.”
Emily bestudeerde de schermen aandachtig.
Een van de waarschuwingsmeldingen trok onmiddellijk haar aandacht.
Ze had een soortgelijke foutcode jaren geleden gezien tijdens een gezamenlijk trainingsprogramma tussen militaire en burgerluchtvaartspecialisten.
“Wanneer begon dit?” vroeg ze.
“Ongeveer twintig minuten geleden.”
Emily dacht na.
De combinatie van meldingen leek vreemd bekend.
Niet identiek.
Maar bekend.
Ze keek opnieuw naar het systeemoverzicht.
Toen voelde ze een lichte rilling.
“Hebben jullie onlangs een software-update ontvangen?”
Beide piloten keken verrast op.
“Vorige week,” antwoordde Alvarez.
Emily keek weer naar het scherm.
“Dat dacht ik al.”
De gezagvoerder fronste.