Skip to content Claire sloot de deur van de slaapkamer achter zich en draaide het slot om.
Ethan klom meteen op het bed.
“Mam, waarom was die mevrouw hier?”
Sophie hield haar knuffel stevig vast.
“Komt ze morgen weer eten?”
Claire dwong zichzelf te glimlachen.
“Dat weet ik nog niet, lieverd.”
Ze ging tussen haar kinderen zitten en streek door hun haren. Haar hart bonsde in haar borst, maar haar stem bleef rustig. De baby in haar buik bewoog alsof hij haar eraan herinnerde dat ze sterk moest blijven.
Beneden hoorde ze gedempte stemmen.
Ryan.
Vanessa.
Margaret.
Daniel.
Iedereen sprak door elkaar.
Claire pakte haar telefoon en controleerde de recorder in haar tas.
Nog steeds actief.
Elk woord van Ryans aankondiging stond erop.
Niet omdat ze van plan was wraak te nemen.
Maar omdat ze de afgelopen twee jaar had geleerd dat Ryan altijd een manier vond om de werkelijkheid te verdraaien.
Wanneer hij iets kwetsends zei, beweerde hij later dat ze het verkeerd had begrepen.
Wanneer hij een belofte brak, beweerde hij dat hij die nooit had gedaan.
Wanneer zij zich gekwetst voelde, noemde hij haar overdreven emotioneel.
Vanavond had hij getuigen meegenomen.
Maar onbedoeld had hij ook getuigen tegen zichzelf gecreëerd.
Twintig minuten later werd er op de deur geklopt.