Skip to content Papa schraapte zijn keel en wilde net de volgende e-mail voorlezen toen er onverwacht op de voordeur werd geklopt.
Het geluid was niet hard, maar wel beslist.
Iedereen keek op.
“Verwacht iemand nog gasten?” vroeg tante Denise.
Mijn moeder schudde haar hoofd.
Paige draaide met haar ogen. “Waarschijnlijk een buurman.”
Maar nog voordat iemand kon opstaan, ging de deur open.
Vier mensen stapten naar binnen.
Geen uniformen.
Geen politieagenten.
Maar hun houding zorgde ervoor dat de gesprekken onmiddellijk stilvielen.
De voorste man keek de kamer rond.
Toen bleef zijn blik op mij rusten.
“Mevrouw Claire Morgan?”
Ik knikte.
“Alles in orde?”
“Ja.”
Hij keek kort naar de telefoon naast mijn bord.
Daarna naar Paige.
En vervolgens naar de laptop die opengeklapt naast haar lag.
De man zuchtte nauwelijks merkbaar.
“Dan zijn we precies op tijd.”