De ijzige stilte die volgde op de woorden van Charles Sterling voelde zwaarder dan de winterlucht.

“Wie van jullie heeft mijn dochter aangeraakt?”

Niemand antwoordde.

De gasten die enkele minuten eerder nog hadden gefluisterd en gefilmd, keken nu naar hun schoenen of naar de grond. Dezelfde mensen die hadden genoten van Emma’s vernedering, wilden plotseling onzichtbaar worden.

Evelyn Whitmore herstelde zich als eerste.

Ze stapte naar voren en glimlachte beleefd.

“Charles, ik denk dat er sprake is van een misverstand.”

Charles keek haar aan zonder met zijn ogen te knipperen.

“Mijn dochter zit buiten in december gehuld in de jas van een bediende terwijl haar jurk aan flarden is gescheurd.”

Zijn stem bleef kalm.

Dat maakte hem alleen maar angstaanjagender.

“Vertel me eens welk deel daarvan een misverstand is.”

Niemand sprak.

Zelfs Richard Whitmore keek ongemakkelijk weg.

Charles draaide zich naar de politiechef.

“Inspecteur.”

De man knikte.

“Ja, meneer Sterling.”

“Ik wil graag weten waarom een vrouw zonder bewijs publiekelijk van diefstal wordt beschuldigd.”

De inspecteur keek naar Evelyn.

“Mevrouw Whitmore, heeft u bewijs dat uw schoondochter de halsketting heeft gestolen?”

Evelyn aarzelde.

Voor het eerst die avond.

“Verschillende mensen hebben haar boven gezien.”

“Dat was mijn vraag niet,” antwoordde de inspecteur. “Heeft u bewijs?”

De stilte werd langer.

Uiteindelijk antwoordde ze:

Lees verder op de volgende pagina