Tom en ik zaten stil in de woonkamer terwijl we naar de camerabeelden van onze telefoon keken.

Precies zoals verwacht verscheen Jim ongeveer dertig minuten nadat onze auto de straat had verlaten.

Hij droeg dezelfde sporttas als de vorige keer.

Achter hem liepen zijn vrouw en kinderen.

Iedereen had handdoeken bij zich.

Snacks.

Drankjes.

En dezelfde zelfverzekerde houding die me de vorige keer zo kwaad had gemaakt.

Ze twijfelden geen seconde.

Jim opende de poort.

De kinderen renden alvast vooruit richting de jacuzzi.

Alsof ze thuiskwamen.

Tom schudde zijn hoofd.

“Ze hebben werkelijk geen idee.”

“Nog niet,” antwoordde ik.

Binnen enkele minuten zat het hele gezin in onze jacuzzi.

Ze zetten een draagbare luidspreker neer.

Openden frisdrankblikjes.

Begonnen te lachen.

Precies zoals ze blijkbaar al meer dan een jaar deden.

Tom keek op zijn horloge.

“Nog vijf minuten.”

Ik knikte.

Dit keer hadden we namelijk meer gedaan dan alleen camera’s installeren.

Na het eerste incident hadden we een slim beveiligingssysteem laten plaatsen.

Niet om iemand pijn te doen.

Niet om iemand in verlegenheid te brengen.

Maar wel om duidelijk te maken dat privébezit gerespecteerd moet worden.

Toen de timer afliep, drukte Tom op een knop op zijn telefoon.

Eerst gebeurde er niets.

Toen klonk plotseling een vriendelijke stem uit de verborgen luidsprekers rond de tuin.

“Welkom in de tuin van Tom en Sarah.”

Jim keek onmiddellijk om zich heen.

Zijn vrouw fronste.

De kinderen stopten met praten.

Lees verder op de volgende pagina