Skip to content Grant staarde Marcus aan alsof hij de woorden niet goed had gehoord.
“Wat bedoel je met geannuleerd?” vroeg hij.
Marcus veranderde geen spier.
“Ik bedoel precies wat ik zei, meneer Holloway. De investering van het Hart Family Trust is vanochtend officieel ingetrokken.”
Claire zette een stap achteruit.
“Dit kan niet waar zijn.”
Vanuit het raam op de eerste verdieping keek ik toe zonder enige emotie te tonen.
Drie jaar geleden zou ik naar buiten zijn gerend.
Ik zou hebben geprobeerd alles uit te leggen.
Ik zou hebben gevraagd waarom.
Ik zou hebben gehoopt dat liefde genoeg was.
Maar liefde zonder respect was slechts een mooi verpakte teleurstelling.
Grant haalde diep adem.
“Ik wil Evelyn spreken.”
Marcus knikte.
“Dat verzoek is afgewezen.”
“Afgewezen?”
“Mevrouw Hart heeft aangegeven dat alle communicatie via haar advocaten verloopt.”
Ik zag hoe Grants gezicht langzaam veranderde.
Niet van verdriet.
Van paniek.
Zijn bedrijf verkeerde al maanden in financiële problemen.
Niet omdat het failliet was.
Maar omdat hij agressief had uitgebreid in de verwachting dat het geld van mijn familie elk risico zou opvangen.
Nu was dat vangnet verdwenen.
Claire keek naar hem.
“Zeg iets.”
Grant draaide zich naar haar om.
Voor het eerst zag ik geen zelfvertrouwen meer in zijn houding.
Alleen frustratie.
“Dit is jouw schuld.”
Claire knipperde geschokt met haar ogen.
“Mijn schuld?”
“Je moest per se hierheen komen.”
“Jij zei dat ik moest komen!”
Hun stemmen werden steeds harder.
Bij de poort.