Ik stond langzaam op.

Mijn handen trilden niet.

Mijn gezicht was kalm.

Ik keek naar het bord met broccoli en daarna naar Barbara.

“Bedankt,” zei ik.

Ze knipperde.

Volgens mij had ze verwacht dat ik zou huilen.

“Geen probleem, lieverd,” zei ze met een tevreden glimlach. “Het is maar voor één avond.”

Liam keek haar ongelovig aan.

“Barbara.”

Ze keek hem aan alsof hij een kind was dat haar onderbrak.

“Wat?”

“Wat heb je haar gegeven?”

Barbara wees naar mijn bord.

“Groenten. Dat is toch gezond?”

Een van Liams zussen keek ongemakkelijk naar haar eigen bord.

Ik zette mijn broccoli terug op tafel.

“Nee,” zei ik rustig. “Ik bedoel iets anders.”

Barbara fronste.

Ik liep naar de keuken.

Iedereen keek me na.

Een paar seconden later kwam ik terug met een groot bord.

Maar het was niet mijn bord.

Het was een van de volle borden die Barbara voor de andere gasten had klaargemaakt.

Ik zette het midden op tafel.

“Als uiterlijk belangrijker is dan gastvrijheid,” zei ik, “dan denk ik dat we vanavond beter kunnen stoppen met doen alsof dit een familiediner is.”

Barbara’s gezicht veranderde.

“Wat bedoel je?”

“Ik bedoel dat ik acht maanden geleden een kind heb gekregen.”

Ik keek naar de familie.

“En blijkbaar vindt iemand het nog steeds nodig om mij te vertellen wat ik op mijn bord mag hebben.”

Liam stond op.

Lees verder op de volgende pagina