Deel 2

Ik liet de telefoon langzaam zakken terwijl een nieuwe wee door mijn lichaam trok.

Mijn ademhaling werd korter.

De kleine badkamer voelde plotseling veel te klein aan. Buiten hoorde ik gedempte muziek en applaus. De bruiloft ging gewoon door alsof er niets aan de hand was.

Alsof ik niet alleen zat.

Alsof mijn baby niet te vroeg geboren dreigde te worden.

Ik keek naar de gesloten deur.

“Evan,” fluisterde ik nog een keer.

Geen antwoord.

Dat deed meer pijn dan de weeën.

Gedurende ons huwelijk had ik mezelf ervan overtuigd dat zijn stiltes onschuld waren. Dat hij conflicten vermeed omdat hij vrede wilde bewaren. Maar de waarheid was eenvoudiger.

Hij koos altijd de kant die hem het meeste voordeel opleverde.

Zelfs als dat betekende dat ik alleen achterbleef.

Mijn telefoon trilde.

Een bericht van Mara.

Nog acht minuten. Houd vol.

Ik sloot mijn ogen.

Acht minuten.

Dat voelde als een eeuwigheid.

Nog een wee.

Ik greep de rand van de wastafel vast.

Toen hoorde ik stemmen in de gang.

Victoria.

Celeste.

En Evan.

“De ceremonie loopt perfect,” zei Celeste lachend.

“Niemand heeft iets gemerkt,” antwoordde Victoria.

Mijn hart sloeg sneller.

“Wat als ze naar het ziekenhuis moet?” vroeg Evan.

“Dan gaat ze na de ceremonie,” zei Victoria kortaf. “Vandaag draait niet om haar.”

De woorden troffen me harder dan ik had verwacht.

Lees verder op de volgende pagina