Mijn telefoon ging om 03:17 uur.

Ik schrok wakker op de bank.

Een onbekend internationaal nummer vulde het scherm.

Ik nam op.

“Kiki!”

Het was Monique.

Haar stem klonk anders dan een paar dagen eerder. Geen champagne. Geen lachende vrienden. Geen zelfverzekerde toon.

Ze klonk doodsbang.

“Monique?”

“Waar ben jij?”

“Thuis.”

“Luister naar me. Je moet onmiddellijk iets doen.”

Ik ging rechtop zitten.

“Wat is er gebeurd?”

Aan de andere kant hoorde ik stemmen, een deur die dichtging en Monique die zwaar ademde.

“Je gelooft nooit wat er is gebeurd.”

“Vertel het.”

“Het geld is weg.”

Ik fronste.

“Dat weet ik. Jij hebt het meegenomen.”

“Nee!” riep ze. “Ik bedoel het andere geld!”

Ik zweeg.

“Chad heeft gelogen,” fluisterde ze. “Alles wat hij me vertelde over die investering was verzonnen.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

“Waar is hij?”

“Ik weet het niet.”

“Monique…”

“Hij is verdwenen.”

Er viel een lange stilte.

Toen zei ze iets waardoor ik rechtop ging staan.

“Hij heeft jouw naam gebruikt.”

“Wat?”

“Niet alleen jouw rekening. Jouw identiteit. Jouw gegevens. Alles.”

Ik keek naar de laptop op tafel.

“Wat heb je gedaan?”

“Ik dacht dat jij me zou helpen.”

“Je hebt honderdvijftigduizend dollar van mijn rekening gehaald.”

“Ik weet het!”

Voor het eerst hoorde ik spijt in haar stem.

Maar voordat ik iets kon zeggen, klonk er een klein geluid achter me.

“Mam?”

Ik draaide me om.

Maya stond in de deuropening.

Haar haar zat alle kanten op.

Ze hield haar tablet tegen haar borst.

Lees verder op de volgende pagina