Skip to content Sarah bleef stokstijf staan.
Door het glas heen zag ik hoe haar zelfverzekerde houding langzaam plaatsmaakte voor verwarring.
Ze tikte met haar vingers tegen de deur.
Daarna wees ze naar het slot.
Ik zette mijn kop thee neer en liep rustig naar de ingang.
Toen ik de deur opende, zette ze direct een stap naar voren.
“Wat is dit?” vroeg ze scherp. “Waarom werkt mijn sleutel niet?”
“Omdat die is gedeactiveerd.”
Ze staarde me aan alsof ze me niet had verstaan.
“Gedeactiveerd?”
“Ja.”
Ze lachte ongelovig.
“Beth, stop met die spelletjes.”
“Ik speel geen spelletjes.”
Ik bleef rustig.
Voor het eerst sinds jaren voelde ik geen behoefte om mezelf te verdedigen.
Sarah keek langs mij heen de winkel in.
“Ik moet werken.”
“Nee,” zei ik vriendelijk. “Dat moet je niet.”
Ze knipperde met haar ogen.
“Ik ben de manager.”
“Dat was je.”
Een paar seconden lang zei niemand iets.
Toen hoorde ik opnieuw banden piepen buiten.
Greg stapte uit de huurauto.
Hij kwam haastig naar ons toe.
Zijn gezicht stond gespannen.
“Mam, wat gebeurt hier?”
Ik keek hem aan.
Eigenlijk zag hij er ineens weer uit als de jongen die vroeger met modderschoenen door mijn keuken rende.
Maar die jongen was al lang verdwenen.
“Ik neem mijn bedrijf terug.”
Sarah sloeg haar armen over elkaar.
“Je kunt me niet zomaar ontslaan.”
Ik wees naar de map die op de toonbank lag.
“Volgens je contract kan dat wel.”
Haar gezicht verbleekte.
Ik had alles gecontroleerd.
De cijfers.
De voorraad.