“Nee!”

Lacey’s stem sneed door de zaal.

Iedereen werd stil.

De dj liet zijn microfoon zakken. Mijn moeder keek van Lacey naar de foto’s op het tafelkleed. Mijn schoonmoeder fluisterde iets tegen haar man.

Maar ik bleef staan.

Ik keek naar de twee foto’s.

Op de eerste stond Ethan.

Op de tweede stond Lacey.

En op beide foto’s waren ze samen.

Niet op een feest met familie.

Niet tijdens een onschuldige bijeenkomst.

Ze stonden buiten een klein hotel aan de rand van de stad.

Ethan hield Lacey bij haar hand.

Mijn vingers werden koud.

Ik pakte de eerste foto op.

Op de achterkant stond een datum.

Drie maanden geleden.

Ik keek naar Ethan.

“Wil je dit uitleggen?”

Hij opende zijn mond, maar er kwam geen woord.

Lacey begon te huilen.

“Het is niet wat je denkt.”

Ik voelde bijna hoe de hele zaal collectief haar adem inhield.

“Dat is meestal wat mensen zeggen wanneer het precies is wat je denkt.”

Lacey keek naar mij.

“Ik kan het uitleggen.”

“Dat hoop ik.”

Ik draaide de tweede foto om.

Daar stond nog een datum.

Vier maanden geleden.

Opnieuw hetzelfde hotel.

Maar deze keer stonden Ethan en Lacey tegenover elkaar.

De foto was van een afstand genomen.

Er was niets expliciets te zien.

Toch was het genoeg.

Want de berichten van de vorige avond hadden al verteld wat de foto’s niet konden bewijzen.

“Jullie hebben gekust,” zei ik.

Lacey sloeg haar ogen neer.

Ethan fluisterde:

“Ja.”

Een zacht geschokte reactie ging door de zaal.

Mijn moeder greep de rand van de tafel vast.

“Wat?”

Ik keek Ethan aan.

“Hoe lang?”

Hij antwoordde niet.

“Lacey?”

Ze veegde haar tranen weg.

“Een paar maanden.”

Ik lachte kort.

Niet omdat het grappig was.

Omdat ik niet wist wat ik anders moest doen.

Lees verder op de volgende pagina