Skip to content Zaterdag begon opvallend rustig.
Ik werd vroeg wakker, zette koffie en liep naar de keuken. Voor het eerst in dagen voelde ik geen behoefte om te raden wat Virginia van mijn ontbijt zou vinden.
Ik had besloten dat ik niet langer zou koken om haar goedkeuring te krijgen.
Ik kookte omdat ik dat zelf wilde.
Om halfelf arriveerde Brenda, Virginia’s zus.
Ze stapte binnen met een glimlach en een kleine tas in haar hand.
“Chloe, wat leuk je eindelijk eens te ontmoeten.”
“Welkom.”
Brenda keek even naar Virginia en daarna naar Justin.
“Ik hoop dat ik niet te veel stoor.”
“Je stoort niet,” zei ik.
Virginia verscheen achter haar.
“Zie je wel? Ik zei toch dat ze niets zou zeggen.”
Ik wist niet wat ze daarmee bedoelde.
Brenda wel.
Ze keek kort naar haar zus.
“Virginia…”
“Wat?”
“Niets.”
Ik merkte het op, maar zei niets.
De lunch stond al bijna klaar.
Ik had bewust iets eenvoudigs gemaakt: geroosterde kip, aardappelen, groenten en een frisse salade.
Geen ingewikkelde gerechten.
Geen uren in de keuken.
Toen iedereen aan tafel zat, keek Virginia naar haar bord.
“Dat ziet er…”
Ze liet haar zin onafgemaakt.