Skip to content Niemand raakte de tafel aan.
Zelfs de kaars die Patricia had laten vallen, bleef nog altijd op de vloer liggen.
Mijn grootmoeder zat rechtop in haar stoel. Ze had haar handen rustig op tafel gelegd, maar aan de manier waarop haar vingers elkaar vasthielden, zag ik hoeveel moeite het haar kostte om kalm te blijven.
Lily bewoog zachtjes tegen mijn schouder.
Ik wiegde haar voorzichtig heen en weer.
“Ze heeft honger,” fluisterde ik.
Oma keek onmiddellijk naar mij.
“Heb je haar eten bij je?”
Ik knikte.
“Een flesje.”
Ik haalde het uit mijn tas.
Terwijl ik Lily voedde, hoorde ik Patricia diep ademhalen.
“Margaret, ik kan dit uitleggen.”
Oma keek haar aan.
“Dat hoop ik.”
“Het geld was niet bedoeld zoals jij denkt.”
“Waar was het dan voor bedoeld?”
Patricia zweeg.
Oom Robert keek haar aan.
“Patricia?”
Mijn tante veegde met een trillende hand over haar gezicht.
“Ik heb fouten gemaakt.”
Oma bleef stil.
“Welke fouten?”
Patricia keek naar mij.
“Toen Evan overleed, wist ik dat je het moeilijk had.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Dat wist iedereen.”
“Je was alleen. Je had een baby. Je had nauwelijks inkomen.”
“Ja.”
“Ik wilde je helpen.”
Ik keek haar verbaasd aan.
“Maar ik heb nooit iets van jou ontvangen.”
“Ik weet het.”
Die drie woorden veranderden de sfeer in de kamer.
Mijn moeder zette langzaam haar hand op tafel.
“Wat bedoel je daarmee?”
Patricia keek naar de grond.
“Ik heb oma verteld dat jij financiële hulp nodig had.”
“Dat had ik ook.”
“Ik weet het.”
“Maar waarom heb je dan het geld gehouden?”
Patricia antwoordde niet.
Op dat moment klonk de bel.
Iedereen keek naar de voordeur.
Oma stond op.
“Dat zijn mijn advocaten.”
Tien minuten later kwamen Richard en Clara de kamer binnen. Ze begroetten mijn grootmoeder kort en gingen meteen aan het werk.
Richard legde een map op tafel.
“Margaret heeft ons gevraagd de volledige geldstroom te controleren.”
Patricia probeerde te glimlachen.
“Ik denk dat we dit rustig kunnen oplossen.”
Richard keek haar aan.