Skip to content Kayla’s zelfverzekerde glimlach verdween vrijwel onmiddellijk.
Ze keek naar het voorwerp dat Andrew had opgepakt.
Het was geen telefoon.
Geen camera.
Geen brief.
Gewoon een klein notitieboekje.
Mijn notitieboekje.
Het boekje waarin ik normaal gesproken boodschappenlijstjes, afspraken en allerlei huishoudelijke zaken noteerde.
Andrew sloeg het open.
“De afgelopen week heb ik iets bijgehouden.”
Kayla fronste.
“Wat bedoel je?”
Andrew bleef rustig.
“Jij noemt jouw gedrag een test. Dus ik werd nieuwsgierig.”
Hij bladerde een pagina om.
“Maandag, 07:18 uur. Je komt beneden in een handdoek terwijl Amanda al heeft gevraagd dat niet meer te doen.”
Nog een pagina.
“Dinsdag, 07:11 uur. Opnieuw.”
Weer een pagina.
“Woensdag, 07:15 uur.”
Kayla keek hem ongelovig aan.
“Heb jij serieus notities gemaakt?”
Andrew knikte.
“Jazeker.”
Ik begon langzaam te begrijpen waar hij naartoe wilde.
Hij keek haar nog steeds kalm aan.
“Want ik vroeg me af wat deze test eigenlijk moest bewijzen.”
Kayla sloeg haar armen over elkaar.
“Dat heb ik toch uitgelegd.”
Andrew schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Ze keek verbaasd.
“Hoe bedoel je?”
“Jij zegt dat je mij test.”
Hij sloot het boekje.
“Maar in werkelijkheid test je helemaal niets.”
De keuken werd stil.
Andrew vervolgde:
“Een echte test heeft een doel.”
Kayla zei niets.
“Als je wilt weten of iemand betrouwbaar is, dan observeer je hoe die persoon zich gedraagt.”
Hij wees naar zichzelf.
“Dat heb je inmiddels zeven dagen kunnen zien.”
Hij keek vervolgens naar haar.