Skip to content Ik keek rustig toe terwijl zijn hand boven de reling verscheen.
Het gebruikte theezakje hing tussen twee vingers.
Precies zoals ik had verwacht.
Precies volgens zijn vaste routine.
Deze keer keek ik niet weg.
Ik drukte simpelweg op een knop op mijn telefoon.
De camera begon op te nemen.
Een seconde later liet hij het theezakje los.
Het viel omlaag.
Recht naar mijn balkon.
En landde vlak naast een van mijn bloempotten.
Ik keek naar het scherm.
De opname was helder.
Zijn hand.
Het theezakje.
Het tijdstip.
Alles stond erop.
Ik raapte het zakje niet op.
Ik gooide het niet weg.
Ik liet het precies liggen waar het was gevallen.
Daarna ging ik naar binnen en maakte ontbijt.
De rest van de dag deed ik alsof er niets was gebeurd.
Die avond verscheen om 21:02 uur het tweede theezakje.
Ook dat nam ik op.
De volgende ochtend opnieuw.
En de ochtend daarna weer.
Binnen een week had ik veertien afzonderlijke opnames.
Veertien momenten waarop exact hetzelfde gebeurde.
Nu had ik iets wat veel sterker was dan een ruzie in de gang.
Ik had feiten.
En feiten discussiëren niet terug.
Op zaterdag besloot ik de volgende stap te zetten.
Niet naar de politie.
Niet naar een advocaat.
Gewoon naar de beheerder van het appartementencomplex.
Mevrouw Jensen werkte al jaren voor het gebouw.
Ze stond bekend als redelijk en praktisch.
Toen ik haar kantoor binnenliep, legde ik rustig uit wat er speelde.
Geen overdreven verhalen.
Geen emoties.
Gewoon de situatie.