Ik keek naar mijn moeder.

Ze was lijkbleek geworden.

“Dylan,” zei ze opnieuw, ditmaal iets harder. “Doe het niet.”

Maar het was te laat.

Jarenlang had ik gezwegen.

Niet omdat ik bang was.

Niet omdat ik iets te verliezen had.

Maar omdat ik mezelf had wijsgemaakt dat familie belangrijker was dan gelijk krijgen.

Dat sommige waarheden beter begraven konden blijven.

Terwijl ik naar de gezichten rond de tafel keek, besefte ik dat niemand van hen ooit dezelfde moeite voor mij had gedaan.

Dus haalde ik diep adem.

“Vraag Belle eens hoe haar bedrijf werkelijk is begonnen.”

Belle zette haar glas neer.

Lucas keek onmiddellijk naar haar.

Mijn vader fronste.

“Waar heb je het over?”

Ik hield zijn blik vast.

“Vraag haar waar de eerste investering vandaan kwam.”

“Dat gaat je niets aan,” zei Belle snel.

Maar haar stem klonk niet meer zo zelfverzekerd als een paar minuten eerder.

“Eigenlijk wel,” antwoordde ik rustig.

De spanning aan tafel werd bijna tastbaar.

Mijn tante Trish keek verbaasd tussen ons heen en weer.

“Welke investering?”

Niemand antwoordde.

Dus deed ik het.

“Vier jaar geleden had Belle een idee voor een lifestylemerk. Ze wilde luxe reisgidsen verkopen via sociale media.”

Belle sloot haar ogen.

Alsof ze wist wat er zou komen.

Lees verder op de volgende pagina