Skip to content De achtertuin viel stil.
Het enige geluid dat nog te horen was, was het zachte geritsel van de lichtslingers boven ons en het nerveuze gezoem van een verre grasmaaier verderop in de straat.
Met trillende handen hield ik het pakket omhoog.
“Linda…” zei Spencer scherp. “Wat doe je?”
Ik keek hem eindelijk aan.
“Dat zou ik jou moeten vragen.”
Zijn gezicht verstarde.
Chloe sloeg haar armen om haar buik en deed onbewust een stap achteruit.
Voorzichtig trok ik de zwarte tape los. Onder het plastic kwam een waterdichte envelop tevoorschijn. Er stond slechts één naam op geschreven.
Voor Chloe. Alleen openen als je veilig bent.
Een koude rilling liep over mijn rug.
Chloe zag de envelop en begon opnieuw te huilen.
Niet van verrassing.
Niet van vreugde.
Van herkenning.
“Chloe?” fluisterde ik.
Ze kneep haar ogen dicht.
“Ik wist dat ze iets zou proberen,” zei ze zacht.
Iedereen keek haar aan.
“Wie?” vroeg Spencer onmiddellijk.