Skip to content Ik bleef in de deuropening staan.
Achter mij sloegen regendruppels tegen het glas en ergens verderop klonk een zware donderslag.
Taryn kwam naast me staan.
“Papa?”
Callum keek naar haar.
“Ga met je broer naar boven.”
“Maar we zouden taart eten.”
“Niet vanavond.”
Zijn stem was zo koud dat Taryn onmiddellijk zweeg.
Ik legde mijn hand op haar schouder.
“Neem Micah mee naar de logeerkamer. Blijf daar tot ik jullie roep.”
Ze keek naar me en begreep aan mijn gezicht dat er iets ernstig mis was.
Toen verdwenen de kinderen naar boven.
Ik keek naar Paige.
Ze hield haar armen beschermend voor haar buik.
Ze was zichtbaar zwanger.
Ik voelde een steek door mijn borst gaan.
“Is ze zwanger?”
Callum antwoordde zonder enige emotie.
“Ja.”
Ik keek hem aan.
“Van jou?”
Hij knikte.
Buiten flitste de hemel op.
“Hoe lang?”
“Dat doet er niet toe.”
“Voor mij wel.”
Hij zuchtte.
“Paige is niet zomaar iemand.”
“Dat weet ik.”
Mijn stem trilde.
“Ze is de weduwe van je vader.”
Hij keek weg.
“Het is ingewikkeld.”
“Nee, Callum. Dat is het niet.”
Ik keek naar de envelop op de tafel.
“Wat is dat?”
“Je papieren.”
“Welke papieren?”
“De scheidingsdocumenten.”
Mijn hart zakte.
“Je wilt scheiden?”
“Ja.”
Hij schoof een map naar me toe.
“Je hebt tot vanavond om het huis te verlaten.”
Ik staarde hem aan.
“Tijdens een orkaan?”
“Dat is jouw probleem.”
Toen pakte hij zijn telefoon.
“En voordat je probeert geld op te nemen: je gezamenlijke rekeningen zijn geblokkeerd.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Alle rekeningen staan voorlopig onder controle van mijn advocaat.”
“Daar staat het studiegeld van de kinderen op.”
Hij antwoordde niet.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Callum.”
Hij keek me eindelijk aan.
“Het geld is gebruikt.”
“Waarvoor?”
“Zakelijke verplichtingen.”
Ik wist onmiddellijk dat hij loog.
Maar ik vroeg toch:
“Hoeveel?”
Hij zweeg.
Ik herhaalde mijn vraag.
“Hoeveel?”
“Ongeveer 186.000 dollar.”
Ik voelde mijn benen slap worden.